Dagje ziekenhuis?

Vanmiddag stond het controlebezoek bij de gynaecoloog gepland maar het liep even anders. Al vroeger op de dag had ik bloedverlies ... geen pijn, geen weeen, niets van dat alles maar wel bloedverlies ... op naar het ziekenhuis dus.
Eerst een hartfilmpje van een half uur om te kijken hoe ons kleintje het maakte, alles goed gelukkig! Toch weer altijd heel fijn om dat hartje te horen kloppen!
Daarna was het wachten op de gynaecoloog ... en dat duurde wel even. Gelukkig had ik Mark bij me die me met al zijn gekkigheid toch weer altijd op kan beuren :-) 
Toen dr. de Vries binnen kwam had hij ook meteen zijn hele 'staf' meegenomen ;-) Een man met hart voor zijn werk want toch wel heel erg enthousiast vertelde hij dat dit voorval wel een teken was van 'er gebeurt iets' daarbinnen. En omdat ik vandaag op 40 weken en 4 dagen zit wilde hij toch wel even 'strippen', de baarmoeder even prikkelen om het maar even zo te zeggen. Daarnaast kon er dan meteen gekeken worden of er al wat ontsluiting was. Tja wat moet dat moet he ...
Waar het op neerkomt is het volgende; het is nu (weer) afwachten. In deze situatie wil hij niet veel langer wachten dan tot de 41 week (dat is van 't weekend). We hopen dat het in de tussentijd op de natuurlijke manier zal beginnen ...
Gebeurt dit niet, dan gaan we voor het alternatief, een keizersnee. Uit voorzorg is er bloed afgenomen, hebben we de verpleegkundige en de anesthesist al gesproken maar ondertussen hopen we toch echt allebei dat dit allemaal niet nodig zal zijn. Aan de andere kant is het ook wel fijn te weten dat het einde wel in zicht is en dat we straks mogen genieten van ons kleintje! Ook Bryan kan niet wachten tot hij grote broer mag zijn!
Ja mensen, het gaat deze week en anders uiterlijk volgende week toch echt gebeuren! Spannend!

Tssss....

Nou.. ik heb het wel gehad hoor.. (moet je nagaan hoe het voor Priscilla thumb_bryan-buik-kunjemehoren.jpgmoet zijn) ben het wachten beu!

Iemand nog suggesties? Hoe helpen we deze dreumes de wereld in? :-p

Een laatste update van de zwangere vrouw zelf ...

Het zijn spannende tijden, beetje gek ook. Alles gaat gewoon door, verjaardagen, Sinterklaas ... maar ondertussen vraag je je steeds af wanneer het zal gebeuren. Daarnaast weet je niet goed wat je moet voelen, zou dit het zijn? Nee toch niet ... of nu dan? Neh ...
Gisteren voor controle naar het ziekenhuis geweest. Of wat voor controle door kan gaan. Je vindt het zelf allemaal heel bijzonder maar daar is het allemaal gesneden koek en ben je gewoon een van de vele andere zwangere vrouwen. Alles is piccobello in orde. Er is niets gewijzigd aan de situatie eigenlijk ... en we moeten het dus nog maar gewoon rustig afwachten.
Wel vroeg ik mij af of ze in deze situatie (kindje in een stuit) ook max. 2 weken over de uitgerekende datum heen 'mogen' gaan. Het antwoord daarop is dat ze dat per situatie bekijken. In mijn geval; ik moet volgende week gewoon weer terug komen voor controle. Dan zit ik dus over de 40 weken heen. De gynaecoloog wil in ieder geval tot de 41e week even aanzien hoe het gaat (er kan natuurlijk nog van alles gebeuren). Is er nog niet veel verandering dan wordt bekeken of inleiden van de bevalling een optie is. De baarmoedermond moet dan wel heel soepel zijn anders wil hij daar niet aan beginnen ... Maar voor alsnog: het is nog rustig, de kleine is niet op op Bryan's verjaardag geboren, ook niet op de mijne en ook niet op die van Sinterklaas. Als het wel gebeurt doe je er niets tegen maar ik vind het wel prettig zo eigenlijk. Ik ben er nu klaar voor, geen verjaardagen (op korte termijn) meer in het verschiet dus laat maar komen!

Hoe het verder met mij gaat? Nou wel goed hoor! Al ben ik het af en toe wel een beetje zat. Je wilt zoveel maar je kunt zo weinig. Je durft ook niet al te veel de deur uit te gaan in je eentje (stel je voor dat ...) en de dikke buik en vochtvasthoudende vingers, enkels en weet ik wat allemaal gaan je op een gegeven moment ook in de weg staan. Ach ja, allemaal zwangerschapskwalen. De mensen dicht bij mij in de buurt hebben het 't zwaarst te verduren en moeten mijn geklaag altijd maar weer aanhoren. En ja ik weet het, ik mag natuurlijk niet klagen want het is toch allemaal heel wonderbaarlijk. Ik vind de zwangerschap ook heel iets moois maar deze laatste loodjes ... hmmm ... daar heb ik zo mijn bedenkingen over. Maar goed, de zwaarste klus moet nog komen en daar bereid ik me (voor zover dat kan) geestelijk op voor!

Wordt vervolgd ;-)

Om gek van te worden!

Alsof de spanning al niet te snijden is.. Wanneer wordt het nou geboren?? Waarop ik vraag aan Priscillathumb_sem.jpg
Voel je al iets? Gaat het wel met je?

Oftewel ik moet zeggen het houdt me wel bezig..

Alsof dat nog niet genoeg is valt Willem me de godganse dag lastig met de vraag of er al iets is veranderd..
Het is dus nog niet geboren??? Nee.. :-(

Maar geloof me zodra het er is.. (misschien heb ik ff tijd nodig om bij te komen) lees je het hier als eerste..
Tenzij ik je een sms stuur :-p

Klimfoto

thumb_klimmen.jpg